Beknopt curriculum
Opleiding
Werkervaring
Overzicht van mijn film, televisiedrama- en theaterproducties
Scenario's
Publicaties
Interviews
Schrijvers / Scenaristen waar ik mee gewerkt heb
Acteurs waar ik mee gewerkt heb
Actrices waar ik mee  gewerkt heb
Interessante doorverbindingen
Directing, writing, coaching and casting
Nadere informatie over ALL FICTION en deze website
Antonie Kamerling in SAINT AMOUR - Foto: Leendert Jansen

In 1990 schreef ik in het BASISBOEK TELEVISIE MAKEN het volgende:
REGISSEREN: EEN KUNST, EEN VAK OF VAN BEIDE WAT?
(…) Je kunt regisseren beschouwen als het plannen van gewenste effecten binnen een creatief proces. Ideaal gezien zouden de drie elemen­ten: inhoud, vorm en vakmanschap in dat creatieve proces een gelijkwaardig aandeel moe­ten hebben. In de praktijk is dat meestal niet zo. Regisseurs hebben net als alle andere men­sen twee hersenhelften met ieder een eigen functie, en afhankelijk van de persoon verschil­len die in dominantie. Onze linker hersenhelft is de plek waar het denken overheerst: de ra­tio viert hoogtij; als deze helft in een per­soonlijkheid overheerst, bepalen logica en re­gels het handelen. De denker is een snelle leerling en een langzame werker. In de rechter hersenhelft overheerst het voelen: het gevoel voor ruimte en tijd domineert; emoties en ervaringen bepalen het handelen. De voeler is een langzame leerling, maar iemand die snel en direct kan reageren. Een regisseur heeft beide elementen - het denken èn het voelen, het analytische èn het synthetische - nodig, liefst aangevuld met eigenschappen als spiritualiteit en het vermo­gen te houden van mensen en emoties. Het grootste gevaar dat een regisseur loopt tijdens het maakproces is dat hij de controle over het evenwicht tussen die twee elementen verliest. (…) De regisseur die zijn gereedschap kan hanteren, de regels kent en een uitzendbaar en/of distribueerbaar resultaat weet te herhalen, kan zich handhaven. De regisseur die deze basisvaardigheden combineert met liefde en passie voor zijn vak is op weg om een am­bachtsman te worden. De regisseur die dat vakmatige niveau weet te bereiken, en die vervolgens bereid is zekerheden tot vraag te maken, die permanente nieuwsgierigheid naar mensen en dingen tot centrale motor van zijn handelen weet te maken, die voortdurend in staat is tot zelfkritiek en het risico van misluk­king durft te lopen, die regisseur is misschien op weg een kunstenaar te worden. (…)
Het bovenstaande geldt nu voor mij nog steeds, maar er is iets bíjgekomen. Na meer dan honderd uren film- en televisiedrama gemaakt te hebben, is regisseren en schrijven een passie geworden. Verhalen vertellen óver en mét mensen, wat is er mooier?
Naar boven Terug
Allfiction